Leczenie żylaków nie jest konieczne u każdej osoby u której żylaki się pojawiły. Kliniczne leczenie żylaków  może jednak być niezbędne , jeśli żylaki powodują u pacjenta dyskomfort lub w przypadku pojawienia się powikłań.

Leczenie żylaków, a w zasadzie wybór odpowiedniej metody ich leczenia,  zależy od stopnia zaawansowania choroby. Historia choroby i ogląd nóg dają lekarzowi pierwsze wskazówki odnośnie żylaków. Lekarz sprawdza przebieg żylaków, ocenia czy nie ma obrzęków i przebarwień skóry, owrzodzeń. Należy poinformować lekarza od kiedy występują dolegliwości, czy ich pojawienie miało związek z przebytą ciążą, czy w przeszłości występował u pacjenta stan zapalny żył. Należy również poinformować o przyjmowanych środkach hormonalnych (antykoncepcja).

Podstawowym badaniem diagnostycznym w chorobach żył jest badanie dopplerowskie. Pozwala ono na ocenę układu żylnego powierzchownego i głębokiego, stanu zastawek oraz drożności poszczególnych żył. Wykorzystuje się w nim zjawisko zmian częstotliwości fali po odbiciu od elementów morfotycznych krwi (krwinki czerwone i in.). Sonda wysyła falę akustyczną i analizuje ją po odbiciu od krwinek. Badanie dopplerowskie pozwala odnaleźć źródło “przecieku” krwi do układu powierzchownego jako przyczynę powstawania żylaków.

Leczenie żylaków - metody:

Bardzo ważne jest aby powstrzymać powstawanie żylaków na możliwie wczesnym etapie.

Kompresoterapia :

To najogólniej mówiąc stosowanie ucisku na kończyny. Ucisk może być stosowany za pomocą:

A / rajstop  przeciwżylakowych ( a także pończoch, podkolanówek) Uciskowe pończochy przeciwżylakowe to specjalnie zaprojektowany typ pończoch, które równomiernie uciskają nogi, aby poprawić krążenie. Pomagają złagodzić ból i zmniejszyć obrzęk nóg, ale nie leczą samych żylaków.  Rajstopy, co oczywiste, nie leczą żylaków,  zmniejszają  jednak uciążliwości z nimi związane. Wywierają  stopniowany ucisk  zmniejszający  się od dołu (kostka) do góry (udo). Spełniają swoją funkcję, o ile pacjent nakłada je „na leżąco”. Dzięki takiemu naciąganiu mniej krwi gromadzi się w żyłach, rajstopy naciągane „na stojąco” nie pełnią już tak dobrze swojej funkcji.

Rajstopy muszą być indywidualnie dobrane dla każdego pacjenta! Powinno się je nosić nie dłużej niż 4 miesiące.

B/ bandaży elastycznych

Leki , maści, kremy na żylaki

Nie ma pigułki „przeciwko” żylakom, podobnie jak maść czy krem nie spowoduje, ze żylaki znikną. Oczywiście w aptekach znajdziemy mnóstwo medykamentów „przeciwko żylakom” , ale oznacza to tylko, ze dzięki ich stosowaniu zmniejszymy np.: obrzęki, ból – natomiast nie zlikwidujemy przyczyny powstania dolegliwości. Co więcej, bardzo często to nie stosowane środki nam pomagają, ale robiony przy okazji nakładania masaż, który daje uczucie odprężenia w nogach. A zatem sprawa jest dyskusyjna- jedni chwalą, inni twierdzą, że to oszukiwanie samych siebie. Leki mają za zadanie wzmacniać  zastawki i ścianę naczynia krwionośnego. Zioła, które pomagają w obrzękach to :rumianek, nagietek, kasztanowiec.

Leczenie żylaków generalnie można przeprowadzać w sposób operacyjny , jak i bezinwazyjny .

•    Nieoperacyjne metody leczenia żylaków

Najbardziej popularną obecnie metodą nieoperacyjnego leczenia żylaków jest skleroterapia – (tzw. leczenie obliteracyjne  ) Metoda ta polega na likwidacji żylaków poprzez śródnaczyniowe wstrzyknięcia chemicznych środków obkurczających (sklerytujących), co ma wywoływać jego zarośnięcie , bliznowacenie  i zamykanie (zaklejenie).  Coraz częściej stosuje się również skleroterapię piankową, polegającą na wstrzyknięciu leku w postaci specjalnej pianki.

•    Operacyjne metody leczenia żylaków

Duże, rozległe  żylaki niestety trzeba usuwać chirurgicznie. Większość chirurgów używa techniki zwanej stripping, co polega na zawiązaniu a następnie usunięciu chorej żyły.

Jest wiele metod przeprowadzenia operacji. Należy do nich na przykład   operacja żylaków z zastosowaniem sondy kriochirurgicznej.  Sonda daje możliwość dokładniejszego usunięcia żylaków bez otaczających tkanek, operacja trwa krócej i wymaga mniejszej liczby cięć skóry.

Współcześnie  opracowano na świecie kilka nowych sposobów leczenia żylaków, takich jak:

• flebektomia , która polega na usuwaniu żylaków  za pomocą urządzenia ssącego, przy wykorzystaniu transiluminacji

• wewnątrzżylne leczenie laserowe , odbywające się poprzez zasklepianie żylaka za pomocą lasera

• termoablacja , polegająca na koagulacja żylaka za pomocą prądów wysokiej częstotliwości.

Leczenie żylaków – Podsumowanie

Leczenie żylaków powinno być przeprowadzane na podstawie zaleceń lekarza specjalisty. Należy unikać rozpoczynania leczenia na własną rękę, na podstawie jedynie ogólnie dostępnych informacji z różnych, często niesprawdzonych źródeł .  Tylko fachowy  lekarz jest w stanie właściwie zdiagnozować problem i zaproponować najodpowiedniejsze metody leczenia żylaków dla danego pacjenta.

Czytaj dalej:

1. Leczenie żylaków
2. Żylaki
3. Żylaki

Żylaki (choroba żylakowa) występują u 1,8% kobiet i u 1,1% mężczyzn w wieku 30-39 lat. Częstość występowania żylaków nóg wzrasta wraz z wiekiem i dotyczy 20,7% kobiet i 24,2% mężczyzn powyżej 70. roku życia. W Polsce częściej żylaki kończyn dolnych występują u kobiet.

Choroba żylakowa powoduje dolegliwości obiektywne, jak obrzęk, przebarwienia, wypryski i owrzodzenia. Wiąże się z zagrożeniem wystąpienia poważnych powikłań, jak zapalenie żył powierzchownych, zakrzepica układu żył głębokich czy zatorowość płucna.

Powoduje także wystąpienie poważnego defektu kosmetycznego.

Leczenie żylaków

Leczenie zmian żylakowych może być zachowawcze lub operacyjne. Jednak w przypadku rozwiniętej choroby żylakowej jedynie chirurgiczne usuwanie żylaków pozwala na uzyskanie właściwego efektu terapeutycznego i kosmetycznego.

Żyły nóg – prawidłowe działanie

Układ żylny kończyn dolnych składa się z żył powierzchownych i głębokich, połączonych żyłami przeszywającymi oraz ujściem żyły odpiszczelowej i odstrzałkowej. Żyły głębokie kończyn dolnych przebiegają podpowięziowo i w podwójnej liczbie towarzyszą równoimiennym tętnicom. Żyły powierzchowne przebiegają w tkance podskórnej. Towarzyszą im włókna nerwów czuciowych i naczynia chłonne. U zdrowego człowieka około 90% krwi z kończyny dolnej odpływa do serca żyłami głębokimi, a tylko 10% układem powierzchownym.

W momencie skurczu mięśni podczas ruchów kończyną następuje wzrost ciśnienia wewnątrz pochewek powięziowych do 200 mm Hg. Wyciska ono krew z małych żył w obrębie mięśnia, a także z większych żył przebiegających między powięziami. Krew przechodzi przez zastawki żylne, które nadają jej odpowiedni kierunek. W czasie rozkurczu mięśni ciśnienie w żyłach spada, jednak wydolne zastawki uniemożliwiają cofanie się krwi. W ten sposób żyły głębokie mają okresowo niskie ciśnienie, co sprawia, że zasysają krew z małych żył mięśniowych oraz z żył powierzchownych. Prawidłowy odpływ krwi z żył powierzchownych do głębokich zapewniają żyły przeszywające oraz ujścia żyły odpiszczelowej i odstrzałkowej ze swoimi wydolnymi zastawkami.

Żylaki kończyn dolnych

Żylaki nóg są to chorobowo zmienione żyły ze stałym workowatym lub wrzecionowatym poszerzeniem lub wydłużeniem, z utrwaloną niewydolnością zastawek żył powierzchownych i przeszywających. Występują częściej u kobiet. W 85% dotyczą układu żyły odpiszczelowej, w 15% żyły odstrzałkowej.

Najczęściej wymieniane czynniki odpowiedzialne za powstawanie żylaków to:

• dziedziczenie,
• rasa (większa częstość występowania u rasy białej),
• nadwaga,
• przebyte ciąże,
• leczenie hormonalne,
• typ aktywności (praca siedząca lub stojąca).

Żylaki kończyn dolnych – przyczyny

Powyższa prezentacja ( w języku angielskim) bardzo obrazowo pokazuje w jaki sposób tworzą się żylaki.

Obecnie najczęściej przedstawia się dwie teorie powstawania żylaków: hemodynamiczna oraz teoria niewydolności ściany żylnej:

Według teorii hemodynamicznej głównym czynnikiem powstawania żylaków jest ciśnienie hydrostatyczne w żyłach. Ciśnienie to ma powodować uszkodzenie zastawek oraz następowe rozszerzenie żył. Powstaje zwrotny przepływ strumienia krwi.

Teoria niewydolności ściany żylnej oparta jest na genetycznych uwarunkowaniach. Powstanie żylaków tłumaczy się zwyrodnieniem włókien kolagenowych i zanikiem komórek mięśniowych błony środkowej i zewnętrznej. Rozszerzenia żylakowe powodują uszkodzenie zastawek, co w konsekwencji daje cofanie się krwi.

W warunkach fizjologicznych krew płynie zawsze od żył powierzchownych do głębokich dwiema drogami: przez ujście żyły odpiszczelowej lub odstrzałkowej bądź też żyłami przeszywającymi. Ten przepływ krwi wspomagany jest przez pompę mięśniową (w momencie rozkurczu mięśni krew zasysana jest z żył powierzchownych do żył głębokich).

W przypadku uszkodzonych zastawek krew wciskana jest pod dużym ciśnieniem z żył głębokich do powierzchownych. Powstały refluks (cofania się krwi) powoduje nadciśnienie w żyłach powierzchownych, które może wzrosnąć do 200 cm H2O. Doprowadza to do powstawania rozszerzonych żył powierzchownych, czyli żylaków nóg.

Żylaki kończyn dolnych – stopnie zaawansowania choroby

W zależności od stopnia niewydolności układu żylnego wyróżnia się następujące stadia choroby żylakowej:

Stopień 0 – brak dolegliwości klinicznych. Chorzy obciążeni wywiadem rodzinnym ze śladowo uwypuklającym się przez skórę pniem żyły odpiszczelowej.

Stopień I – postać lekka. Chorzy zgłaszają uczucie ciężkości kończyny, okresowe obrzęki okolicy kostek, nasilające się w godzinach popołudniowych. Pień żyły odpiszczelowej może być poszerzony.

Stopień II – postać średnio ciężka – wywiad jak w stopniu I. Poszerzenie żyły odpiszczelowej na długim odcinku. Rozległe żylaki podskórne, przebarwienie w okolicy kostek. Objawy przecieku zwrotnego w ujściu żył odpiszczelowej i odstrzałkowej potwierdzone badaniem Dopplera.

Stopień III – postać ciężka. Powikłania skórne związane z uszkodzeniem zastawek, rozległe żylaki, obrzęki.

Choroba żylakowa przede wszystkim dotyczy kobiet. Powoduje ona szereg objawów subiektywnych (uczucie pieczenia i ciążenia) i obiektywnych (obrzęk, przebarwienia, wypryski i owrzodzenia). Zagraża poważnymi powikłaniami jak zapalenie żył powierzchownych, zakrzepica układu żył głębokich, czy zator płucny. Jest także poważnym defektem kosmetycznym.

Żylaki nóg – diagnostyka

Lekarz kwalifikując pacjenta do operacji, winien wiedzieć, od jak dawna występują dolegliwości, czy ich pojawienie miało związek z przebytą ciążą, czy pacjent skarży się na obrzęki i kurcze goleni, czy w przeszłości miał objawy stanu zapalnego żył. Ważne jest także, czy pacjentka zażywa leki hormonalne (antykoncepcyjne).

Badając pacjenta, lekarz dokładnie ogląda przebieg żylaków, ocenia, czy nie ma obrzęków i przebarwień skórnych lub owrzodzeń, wykonuje szereg prób czynnościowych.

Niezmiernie ważne jest wykonanie badania Doppler duplex z kolorowym znakowaniem przepływu. Pozwala ono ocenić stan żył głębokich oraz pokazuje miejsca, w których następuje cofanie się krwi. Dzięki temu badaniu leczenie chirurgiczne jest bardziej precyzyjne i skuteczne.

Żylaki – dodatkowe źródło informacji o żylakach kończyn dolnych.

Czytaj dalej:

1. Leczenie żylaków
2. Żylaki
3. Żylaki – leczenie żylaków i usuwanie żylaków

Leczenie zmian żylakowych może być zachowawcze lub operacyjne. Jednak w przypadku rozwiniętej choroby żylakowej jedynie leczenie chirurgiczne pozwala na uzyskanie dobrego efektu terapeutycznego i kosmetycznego.

Operacja żylaków polega na zlikwidowaniu wszystkich miejsc przecieku krwi z układu głębokiego do powierzchownego oraz usunięciu chorobowo zmienionych żył podskórnych.

Jednym z zasadniczych etapów operacji jest usunięcie niewydolnej i poszerzonej żyły odpiszczelowej. Wiąże się to z wykonaniem niewielkiego cięcia w pachwinie i w okolicy kostki przyśrodkowej. Zastosowanie odpowiedniej techniki powoduje pozostawienie niewidocznych blizn.

Dalsza część operacji polega na usunięciu żylaków i ich odgałęzień. Jednym z atrakcyjniejszych sposobów jest metoda Mulera polegającą na wykonaniu 2-3-milimetrowych nacięć i usunięciu pojedynczych żylaków specjalnym haczykiem. Cięć takich można wykonać wiele wzdłuż danego żylaka, usuwając go na całej długości. Jeśli cięcia są wykonane zgodnie z liniami skórnymi i zamknięte plasterkiem SteriStripem, blizny po upływie 6 miesięcy są prawie niewidoczne. Udoskonaleniem tej metody jest operacja żylaków z zastosowaniem sondy kriochirurgicznej.

Na jej końcówce wytwarzana jest niska temperatura do minus 80°C. Obszar mrożenia wokół sondy wynosi od 3 do 6 mm. W momencie mrożenia sonda przykleja się bardzo mocno do żylaka, umożliwiając jego usunięcie. W ten sposób poprzez jedno niewielkie cięcie można usunąć dużą ilość żylaków we wszystkich kierunkach na długości 20 cm. Nacięcie skóry najczęściej zamyka się plasterkiem Steri-Stripem. Umożliwia to osiągnięcie bardzo dobrego efektu kosmetycznego.

Sonda kriochirurgiczna pozwala nie tylko na usuwanie żylaków (criostriping). Za jej pomocą można wykonać zamknięcie naczyń żylnych tzw. crioobliterację. Metodę tę stosuje się m.in. u osób obarczonych dużym ryzykiem operacyjnym, u których usuwanie żylaków mogłoby stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia.

Kriochirurgiczne operacje żylaków posiadają następujące zalety:

• możliwość dokładniejszego usunięcia żylaków bez otaczających tkanek,
• możliwość operowania po uprzednio wykonanej skleroterapii,
• możliwość usunięcia niewydolnej żyły odpiszczelowej i odpiszczelowej dodatkowej bez dodatkowych cięć skórnych,
• możliwość operowania przy zmianach troficznych skóry,
• uzyskanie korzystnych efektów estetycznych,
• mniejsza liczba wymaganych cięć skórnych,
• krótszy czas trwania operacji.

Stosując sondy kriochirurgiczne, można usunąć żylaki goleni z jednego niewielkiego nacięcia
.

Stosowanie tej techniki operacyjnej wiąże się z koniecznością posiadania specjalistycznego sprzętu oraz wymaga od chirurga odpowiedniego doświadczenia w pracy z sondami kriochirurgicznymi.

Jednak zalety tej metody, a szczególnie bardzo dobre efekty kosmetyczne połączone z jej radykalnością powodują, że jest ona godnym polecenia sposobem leczenia choroby żylakowej.

Metoda kriochirurgicznego operowania żylaków jest od wielu lat stosowana w Hair Clinic Poznań. Praca poświęcona jej stosowaniu autorstwa zespołu chirurgów z Hair Clinic Poznań została opublikowana w “The American Journal of Cosmetic Surgery”. Autor artykułu prowadził kurs poświęcony tej metodzie podczas 16. Zjazdu American Academy of Cosmetic Surgery w Orlando, USA w styczniu 2000 r.

Czytaj dalej:

1. Żylaki
2. Żylaki
3. Żylaki – leczenie żylaków i usuwanie żylaków

W badaniu klinicznym chorego zwraca się uwagę na występowanie obrzęków kończyn dolnych i żylaków.

Mierzy się obwód kończyn w obrębie uda i podudzia. Dokładnym badaniem oceniającym wydolność układu żylnego kończyn dolnych jest USG. Jest to metoda obrazowania struktur tkankowych za pomocą fal ultradźwiękowych, które wykorzystuje się w przypadku kończyn dolnych do oceny przepływu krwi.

Zjawisko to zostało opisane przez Christiana Dopplera i od jego nazwiska pochodzi nazwa tego badania. Fale dźwiękowe emitowane przez głowicę odbijają się od poruszających się w naczyniach krwinek, a odbita fala powraca do głowicy ze zmienioną częstotliwością. Zmiana częstotliwości dopplerowskiej jest proporcjonalna do prędkości przepływu krwi. Zapis przepływu jest czarno-biały. Rozszerzeniem jest badanie metodą kolorowego obrazowania przepływu color doppler. Jest to najnowocześniejsze i najdokładniejsze badanie oceniające wydolność naczyń żylnych kończyn dolnych.

Czytaj dalej:

1. Co to jest przewlekła niewydolność żylna (PNŻ)? Jaka jest definicja żylaków kończyn dolnych?
2. Jakie są najczęstsze powikłania żylaków kończyn dolnych?
3. Jak dużo osób cierpi na żylaki kończyn dolnych i jak dochodzi do ich powstania?

Zalecenia w profilaktyce przeciwżylakowej.

Chory z niewydolnością układu żylnego powinien przestrzegać następujących zaleceń:

• spać z nieco uniesionymi kończynami dolnymi (15-20 cm powyżej poziomu),
• zapobiegać nadwadze (polecana jest dieta bogata w błonnik),
• unikać kontaktu kończyny z wysoką temperaturą (sauna, gorące kąpiele, solarium),
• zapobiegać długiemu staniu (korzystniejsze jest chodzenie),
• stosować stopniową kompresoterapię (terapię uciskową) kończyn dolnych poprzez noszenie pończoch elastycznych,
• uprawiać sport (chodzenie, pływanie, gimnastyka),
• w czasie ciąży również powinno się stosować profilaktyczną terapię uciskową.

Czytaj dalej:

1. Jakie są najczęstsze objawy przewlekłej niewydolności żylnej?
2. Jakie są najczęstsze powikłania żylaków kończyn dolnych?
3. Czy przewlekłą niewydolność żylną i żylaki kończyn dolnych można leczyć zachowawczo bez konieczności leczenia operacyjnego?

Czy leczenie operacyjne to tylko terapia kosmetyczna poprawiająca wygląd nóg?

Najczęstsze powikłania żylaków kończyn dolnych.

Często u młodych kobiet występuje bezobjawowa postać przewlekłej niewydolności żylnej. W obrębie skóry kończyn dolnych widoczne są wtedy drobne naczynia krwionośne w postaci pajączków tętniczych bądź żylnych.

W takich przypadkach leczenie chirurgiczne polegające na zamknięciu światła zmienionych naczyń jest działaniem kosmetycznym poprawiającym wygląd kończyn dolnych. Gdy jednak niewydolne jest ujście żyły odpiszczelowej do układu żył głębokich, konieczny jest zabieg chirurgiczny polegający na całkowitym usunięciu niewydolnej żyły.

Przewlekła niewydolność żylna w postaci istniejących żylaków może powodować szereg powikłań, stąd konieczne jest leczenie operacyjne.

Do najczęstszych powikłania żylaków kończyn dolnych należą:

• krwotoki z żylakowato zmienionych naczyń lub z loży owrzodzenia żylnego nawet przy tak małych uszkodzeniach mechanicznych, jak zadrapanie,
• znaczne rozszerzenie żyły przy pionowej pozycji ciała spowodowane nadciśnieniem żylnym i gwałtownym naporem krwi na ścianę żyły,
• zakrzepica powierzchowna, czyli stan zapalny żylaków pod postacią skrzepliny wewnątrz żylakowato zmienionej żyły, co klinicznie manifestuje się jako zgrubienie, zaczerwienienie i bolesność w jej przebiegu,
• choroba zakrzepowo-zatorowa, która może stać się przyczyną zakrzepicy żylnej układu głębokiego lub zatorowości płucnej.

Czytaj dalej:

1. Czy przewlekłą niewydolność żylną i żylaki kończyn dolnych można leczyć zachowawczo bez konieczności leczenia operacyjnego?
2. Jak dużo osób cierpi na żylaki kończyn dolnych i jak dochodzi do ich powstania?
3. Żylaki – nowoczesne metody diagnozowania żylaków kończyn dolnych

Żylaki mogą nie powodować żadnych dolegliwości i przebiegać bezobjawowo przez całe życie, nawet po osiągnięciu dużych rozmiarów. Często występują tzw. żylaki bezobjawowe, które stanowią defekt kosmetyczny szczególnie dotkliwy dla kobiet.

W początkowym okresie choroba żylakowa przebiega z objawami uczucia ciężkości, niewygody, dyskomfortu, kurczy nocnych, świądu i niewielkiego obrzęku wokół kostek. Te subiektywne objawy narastają zależnie od stopnia zaawansowania choroby, podczas podróży lotniczych, w okresie przedmiesiączkowym, w ciąży oraz w czasie upałów.

Ból kończyn dolnych utrudnia lub nawet ogranicza wykonywanie pracy zawodowej, uniemożliwia dłuższe stanie i upośledza w ten sposób aktywność fizyczną chorego.

Obrzęk jest jednym z wczesnych objawów przewlekłej niewydolności żylnej. W tym początkowym okresie uniesienie kończyn przynosi znaczną ulgę.

Przebarwienia skórne spowodowane są wynaczynieniem krwi i uwolnieniem z krwinek czerwonych barwnika do skóry i tkanki podskórnej. Najczęściej dotyczy to okolicy kostek i dolnych wewnętrznych (przyśrodkowych) części kończyny. Często łączy się ze świądem. Wyprysk żylakowaty charakteryzuje się nasilonym świądem i lokalizacją w 1/3 dolnej podudzia. W tych samych okolicach mogą powstać białawe zlewające się ze sobą plamy. Jest to tzw. białawy troficzny zanik skóry. W zaawansowanych stadiach mogą pojawić się w ich obrębie małe, bardzo bolesne owrzodzenia. Owrzodzenia żylakowe są najcięższą postacią przewlekłej niewydolności żylnej.

Czytaj dalej:

1. Jakie są najczęstsze powikłania żylaków kończyn dolnych?
2. Czy przewlekłą niewydolność żylną i żylaki kończyn dolnych można leczyć zachowawczo bez konieczności leczenia operacyjnego?
3. Zastosowanie sklerotyzacji w leczeniu niewydolności żył kończyn dolnych

Leczenie chirurgiczne żylaków polega na podwiązaniu, przecięciu i usunięciu niewydolnych żył powierzchownych, takich jak żyła odpiszczelowa i odstrzałkowa, podwiązaniu i przecięciu niewydolnych żył łączących układ powierzchowny i głęboki oraz na usunięciu widocznych żylaków. Udoskonaleniem tego sposobu operowania żylaków jest metoda Mulera i metoda kriochirurgiczna. Pozwalają one nie tylko na precyzyjne usunięcie przyczyny powstawania żylaków, ale także na kosmetyczne usunięcie istniejących już żylaków z pozostawieniem niewielkich blizn. Metody te stosowane są w Klinice Kolasiński i zostały opisane szczegółowo w innych miejscach.

Czytaj dalej:

1. Jakie są najczęstsze powikłania żylaków kończyn dolnych?

Przewlekła niewydolność żylna występuje w Polsce u 47% kobiet i 37% mężczyzn. Owrzodzenia podudzi zdecydowanie częściej występują u kobiet niż u mężczyzn, zazwyczaj w przedziale wieku od 60 do 80 lat.

Niewydolność żylna charakteryzuje się odwróceniem kierunku przepływu krwi w żyłach jednego lub kilku układów kończyny dolnej (powierzchownego, głębokiego, w perforatorach i w żyłach łączących), co określa się mianem “refluksu”.

Niewydolność układu żył powierzchownych jest spowodowana wadą zastawek i w związku z tym nieprawidłowym przepływem krwi od góry do dołu w zmienionych żylakowato naczyniach, z układu głębokiego do powierzchownego przez żyły przeszywające lub łączące. Choroba ta powstaje w wyniku osłabienia ściany naczyniowej lub zastawek. Przyczyna jest uwarunkowana genetycznie i występuje najczęściej jako przyczyna pierwotna. Choroba może też rozwinąć się wtórnie do istniejącej niewydolności żył głębokich lub wystąpić po przebytym urazie kończyny dolnej. Zdarza się to zdecydowanie rzadziej.

Niewydolność układu żył głębokich związana jest z odwróceniem kierunku przepływu w układzie żył głębokich. Do najczęstszych przyczyn należą: zniszczenie zastawek spowodowane zakrzepicą żył głębokich, wrodzony całkowity lub częściowy niedorozwój zastawek, niewydolność połączenia żyły podkolanowej i odstrzałkowej, refluks od góry do dołu w zmienionej żylakowato żyle oraz przez żyły przeszywające. Refluks nasila się wraz z pozycją stojącą, przy wzroście temperatury, przy nadwadze oraz podczas zaawansowanej ciąży.

Czytaj dalej:

1. Jakie są najczęstsze powikłania żylaków kończyn dolnych?
2. Co to jest przewlekła niewydolność żylna (PNŻ)? Jaka jest definicja żylaków kończyn dolnych?
3. Żylaki – nowoczesne metody diagnozowania żylaków kończyn dolnych

W początkowym okresie występowania przewlekłej niewydolności żylnej leczy się ją zachowawczo. Leczenie to polega na stosowaniu farmakoterapii, terapii uciskowej i sklerotyzacji.

Leczenie farmakologiczne jest stosowane w każdym etapie przewlekłej niewydolności żylnej i polega na uszczelnieniu naczyń krwionośnych oraz na zmniejszeniu lepkości krwi.

Stopniowa lub segmentowa terapia uciskowa w obrębie kończyn dolnych obniża podwyższone ciśnienie żylne, zmniejsza obrzęk, co jednocześnie zmniejsza uczucie ciężkości i dyskomfortu odczuwane przez chorego w dotkniętej chorobą kończynie.

Określono cztery stopnie ucisku w zależności od stopnia niewydolności żylnej. W tego rodzaju terapii stosuje się uciskowe podkolanówki, pończochy i rajstopy.

Sklerotyzacja natomiast polega na wstrzykiwaniu substancji płynnych do żylakowato zmienionych naczyń żylnych, wywołując podrażnienie błony wewnętrznej ściany naczynia, co powoduje zakrzepicę, zwłóknienie i zamknięcie jego światła.

Czytaj dalej:

1. Co to jest przewlekła niewydolność żylna (PNŻ)? Jaka jest definicja żylaków kończyn dolnych?
2. Zastosowanie sklerotyzacji w leczeniu niewydolności żył kończyn dolnych
3. Jakie są najczęstsze powikłania żylaków kończyn dolnych?